Dankbarkeit und Freude
Das neueröffnete Waisenzentrum in Garut auf der indonesischen Insel Java.
Eingang zum neuen Waisenzentrum
Fünftes Waisenzentrum von Muslime Helfen seiner Bestimmung übergeben
Ahmad von Denffer
Eine schmale Straße führt in ein Wohngebiet. Auf der linken Seite einfache Wohnhäuser, auf der rechten ein paar mit Stoffdächern versehene Verkaufsstände. Hier gibt es außer Süßigkeiten und sonstigem Naschwerk auch Batik-Stoffe, traditionelle Kräutermedizin, religiöse Schriften und CDs. Die Händler sind hierher gekommen, denn heute ist ein besonderer Tag. Sogar ein Brillenverkäufer ist da. Er möchte unbedingt meine Augen prüfen, und ich tue ihm den Gefallen. Es kommt heraus, was ich schon weiß: Die Fernsicht ist in Ordnung, doch eine Lesebrille wird benötigt. Er schreibt mir das Ergebnis auf einen Zettel und legt mir ein Brillenmodell vor, von dem er meint, dass es mir passt. Ich mache ein trauriges Gesicht, zeige auf meine Ohren und frage: Und wie ist mein Gehör? Wollen wir nicht auch die Ohren prüfen? Zusammen lachen wir, die Umstehenden, die alles mit Interesse verfolgt haben, der Brillenverkäufer und ich. Der Scherz hilft ihm über die Enttäuschung hinweg, die Brille nicht an den Mann gebracht zu haben.
Zwischen den Verkaufsständen befindet sich der Eingang zu einem großen Platz, von einem Zeltdach gegen Sonne und Regen geschützt. Vor einer Bühne sind zahlreiche Stühle aufgestellt, inzwischen alle besetzt. Gut die Hälfte der Anwesenden sind Kinder, viele festlich gekleidet, begleitet von älteren Frauen oder Geschwistern. Es sind die Waisenkinder, die unsere Partnerorganisation Al-Husna betreut, mit ihren Begleitern. Die Anwesenden, vor allem die Kinder, sind sichtlich erfreut, mich wieder zu sehen, ich habe sie schon mehrfach besucht. Da sind die zehnjährige Andini, der elfjährige Dimas, Ratna und all die anderen. Ratna ist jetzt 15 Jahre alt und schon seit ihrem vierten Grundschuljahr in der Waisenbetreuung von Al-Husna und Muslime Helfen (MH). Ihr Vater starb 1998, ihre Mutter ging weg auf Arbeitssuche und kam nie wieder zurück. Ratna lebt seither bei ihrer Großmutter, die zum Lebenserwerb von Haustür zu Haustür zieht und Essen verkauft. Wahju Riswanto ist 12 Jahre alt. Weil seine Mutter ihn allein nicht versorgen kann, kam er zu seinem Großvater, der sich als Tagelöhner durchschlägt. Er lebt nicht weit vom bisherigen Al-Husna-Haus und bat deshalb darum, seinem Enkel zu helfen.
Schon seit 2003 unterstützt MH die indonesische Partnerorganisation Al-Husna, die in der kleinen Stadt Garut auf der Insel Java Waisenkinder betreut. Waren es zunächst 30 Kinder, ist ihre Zahl inzwischen auf 52 angewachsen, 49 sind Waisen, 3 besonders arm. Es sind 21 Jungen und 31 Mädchen. Etwa die Hälfte der Kinder geht noch zur Grundschule, die andere Hälfte sind Jugendliche in höheren Schulklassen. Die Kinder leben bei Angehörigen oder sonstigen Betreuern und besuchen wie andere die öffentliche Schule. Doch darüber hinaus erhalten sie Förderunterricht, Hausaufgabenhilfe, religiöse Unterweisung, Lebensmittelhilfe, Schulkleidung, Lernmaterial, Hilfe bei erforderlichem Schulgeld und bei Bedarf auch medizinische Versorgung. Alle drei Monate gehen sie zu einer ärztlichen Routine-Untersuchung. MH stellt hierfür im Jahr ca.12.000 Euro zur Verfügung, also knapp 20.00 Euro pro Kind und Monat. In der MH-Zeitung wurde darüber immer wieder berichtet, Spenden hierfür sind auch weiterhin willkommen. Längst aber war das angemietete Haus, in dem die Waisenbetreuung stattfand, zu klein geworden. Auf engstem Raum zusammengedrängt saßen die meisten Kinder beim Förderunterricht auf dem Boden. Auch die sanitären Anlagen reichten nicht mehr aus, und so entschlossen wir uns nach gemeinsamer Beratung mit Al-Husna dazu, mehr Platz und bessere Möglichkeiten durch ein eigenes Waisenzentrum zu schaffen.
Nach einigem Suchen konnte ein geeignetes Grundstück gefunden werden. Es ist nicht allzu weit vom bisherigen Standort entfernt und grenzt zudem an eine öffentliche Schule an. Beides macht die neue Lage günstig für die Kinder. Der wohlhabende Eigentümer gewährte einen reduzierten Preis, als er von dem Zweck erfuhr, dass hier ein Waisenzentrum errichtet werden soll. Die 2120 m² gab es für rund 50.000 Euro. Im Bezirk Garut gelten wie in weiten Teilen Indonesiens bestimmte Regelungen des Islamischen Rechts, die es ermöglichen, das Grundstück als „waqf“ eintragen zu lassen, d.h. als eine unveräußerliche religiöse Stiftung. Der dazu notwendige Verwaltungsakt erfolgte am 21.Februar 2011. Zu diesem Zeitpunkt war die Bauplanung schon nahezu abgeschlossen, und die Bauarbeiten kamen zügig voran. Auch hierfür wurden etwa 50.000 Euro ausgegeben, dazu noch knapp 10.000 Euro für die Innenausstattung und Möblierung, also rund 110.000 Euro für das Waisenzentrum insgesamt. Heute, am 30. Oktober 2011, wird das neu errichtete Waisenzentrum seiner Bestimmung übergeben. Eines der Waisenmädchen führt durch das Programm, ein Junge rezitiert aus dem Koran. Ahmad Shodiqun, der Vorsitzende von Al-Husna, hält die Eröffnungsrede. Er berichtet über Al-Husna, über das Waisenprogramm und dankt Muslime Helfen für die langjährige Unterstützung. Ich danke Allah für das Gelingen, übermittele Grüße von MH und seinen Spenderinnen, Spendern, Mitarbeiterinnen und Mitarbeitern und verweise darauf, dass nun nach der Fertigstellung die Verantwortung für das Waisenzentrum von uns übergeht auf Al-Husna und die Nutzer. Ich fasse mich kurz, ich weiß, die Kinder, und nicht nur sie, warten auf das Essen, und zuvor müssen wir noch den Besichtigungsrundgang absolvieren.
Das Gebäude ist 35 Meter lang und knapp 12 Meter breit. Etwa in der Mitte des Gebäudes führt ein Gang zur Rückseite. Dort befinden sich die Eingänge zu den vier Unterrichtsräumen. So ist gewährleistet, dass sich die Kinder weniger auf der Straßenseite aufhalten. Außerdem gibt es noch einen Büroraum für die Verwaltung und die Betreuer. Am einen Ende des Gebäudes befinden sich drei Toiletten mit Waschraum für die Jungen, am anderen Ende drei Toiletten mit Waschraum für die Mädchen. Das Gebäude ist so gebaut, dass bei Bedarf in Zukunft ein zweites Stockwerk aufgesetzt werden kann, entsprechende Treppen sind bereits vorhanden. Zudem ist das Grundstück groß genug, um später zwei weitere Gebäudeflügel anzufügen. Die freie Fläche wird derzeit als Gartenland genutzt, um die Kinder mit Pflanzen und Gartenbau vertraut zu machen. Sogar ein kleines Fischzuchtwasserbecken ist vorhanden und schon in Betrieb genommen. So erwerben die Kinder ganz praktische Kenntnisse und lernen zudem, Verantwortung zu übernehmen.
Auch ein eigener Brunnen gehört zur Ausstattung. Er wurde im Rahmen des MH-Brunnen-Programms aus Spenden von Familie Badem finanziert, bringt bei Bedarf mit Hilfe einer elektrischen Pumpe Wasser aus etwa 30 Meter Tiefe an die Oberfläche und macht so das Waisenzentrum von der öffentlichen Wasserleitung unabhängig, deren Betrieb nicht zuverlässig ist und immer wieder unterbrochen wird.
Das Gebäude in Garut ist das fünfte Waisenzentrum, dessen Bau und Einrichtung von MH gefördert wurde. Waisenhilfe gab es bei MH schon immer, doch unser Vorhaben, Waisen speziell durch die Errichtung von Waisenzentren besondere Unterstützung zuteilwerden zu lassen, begann nach dem Tsunami in Sri Lanka. Dort bauten wir 2006 zuerst ein Waisenhaus für Mädchen, danach 2008 ein zweites für Jungen. Es folgte 2010 das Waisenzentrum in Bujumbura in Burundi und ein weiteres in Rumonge, das im Jahr 2011 eröffnet werden konnte. Was in Garut noch fehlt, ist ein weiteres Stück Land, das ebenfalls als „waqf“ dienen soll und dessen Einkünfte, wie bei den anderen Waisenzentren, dazu beitragen, den Grundbedarf für den Betrieb des Waisenzentrums zu decken. Auch hierfür sind Spenden willkommen. Die Kinder sitzen auf ihren Stühlen und genießen ihren Imbiss, auch die Erwachsenen greifen gerne zu. Später gibt es Reis, Gemüse, Fleisch und Soße, reichlich und gut. Auf der Bühne wird das Festprogramm fortgesetzt. Die Kinder haben verschiedene Aufführungen eingeübt. Es werden Worte des Propheten vorgetragen, auch kleine Gedichte. Eine Gruppe der Mädchen singt beliebte Lieder und bekommt viel Applaus.
„Und dies sind die Tage“, heißt es im Koran, „Wir lassen sie rundumgehen zwischen den Menschen…“ (3:140). Der Koran bezieht dies auf die tragischen Ereignisse von Uhud und verweist damit darauf, dass es auch im Leben der Muslime nicht nur schöne, sondern ebenso schwierige Zeiten geben kann. Und bei MH ist es nicht anders. Auch wir haben schon unschöne Zeiten erlebt. Doch der heutige Tag ist ein Tag von Dankbarkeit und Freude: Al-hamdu li-llah.
Muslime Helfen tarafından inşa edilen beşinci yetimhane hizmete açıldı
Ahmad von Denffer
Dar bir yoldan geçilerek yerleşim birimine ulaşılıyor. Yolun sol tarafında mütevazi konutlar, sağ tarafındaysa üzerlerine branda gerilmiş birkaç pazar tezgâhı bulunmakta. Satış tezgâhlarında şekerlemeler ve diğer tatlı yiyecekler dışında batik kumaşlar, geleneksel bitkisel ilaçlar, dini yayınlar ve CD'ler de mevcut. Satıcıların buraya akın etmelerinin nedeni bugünün özel bir gün olması. Gözlerimi ısrarla muayene etmek isteyen bir gözlük satıcısı bile var burada ve bana da onun hatırını almak düşüyor. Benim zaten bildiğim sonuç çıkıyor: Uzağı görememe sorunu yok, fakat bir okuma gözlüğü gerekli. Gözlük satıcısı elde ettiği bulgu ve sonucu bir kağıt parçasına yazarak benim için uygun gördüğü bir gözlük modelini bana takdim ediyor. Mahzun bir yüz ifâdesiyle kulaklarımı göstererek “İşitme sorununu nasıl halledeceğiz? Kulaklarımı da kontrol etmeli değil miydik?” diye soruyorum. Gözlük satıcısı, ben ve olup biteni ilgiyle tâkip eden etrafımızdaki izleyiciler hep birlikte gülüşüyoruz. Latîfe, satıcının gözlüğü elinden çıkaramamanın hayal kırıklığını üzerinden atmasında ziyâdesiyle yararlı oluyor.
Satış tezgâhları arasında, üzeri güneş ve yağmurdan korunma amaçlı bir çadır çatı ile örtülü geniş bir toplantı salonunun girişi bulunuyor. Sahnenin önünde çok sayıda sandalye sıralanmış, fakat tüm yerler çoktan tutulmuş. Katılanların en az yarısını oluşturan tören kıyafeti giyinmiş çocuklara büyük kardeşleri ya da orta yaşlı kadınlar refâkat etmekteler. Refâkatçilerinin yanındaki bu çocuklar, ortak çalıştığımız yardım kuruluşu Al-Husna'nın bakım ve korumasını üstlendiği yetimler. Orada hazır bulunanların, özellikle de çocukların, onları birkaç kez ziyaret ettiğim için beni tanıdıklarından ve belli ki beni yine aralarında gördüklerinden dolayı sevinçleri yüzlerinden okunuyor. On yaşındaki Andini, on bir yaşındaki Dimas, Ratna ve diğerleri hepsi buradalar. Ratna artık 15 yaşında ve ilkokulun dördüncü sınıfından itibaren Al-Husna ve Muslime Helfen'in (MH) bakım ve koruma ile kucak açtığı yetim çocuklardan. Babası 1998 yılında ölünce, annesi iş bulmak için gitmiş ve bir daha da geri dönmemiş. Ratna o günden beri geçimini sağlamak için kapı kapı dolaşıp gıda maddeleri satan büyükannesi ile birlikte yaşıyor. Wahju Riswanto 12 yaşında. Annesinin ona yalnız başına bakamamasından dolayı gündelikçi olarak geçimini zorlukla temin eden dedesinin yanına yerleşmiş. Oturduğu yer Al-Husna'nın şimdiye kadarki yetimler yurduna yakın olduğundan, dedesi torununa yardım eli uzatılmasını istedi.
MH, Java adasında küçük bir kasaba olan Garut’ta yetim çocukların bakım ve korumasını üstlenen ortak çalıştığımız Endonezyalı yardım kuruluşu Al-Husna’ya 2003 yılından bu yana destek oluyor. Başlangıçta 30 çocuk vardı, sayıları şimdi 52’ye ulaştı, 49’u yetim, üçü ise oldukça yoksul. 21 erkek ve 31 kız çocuğu var. Çocukların yaklaşık olarak yarısı ilkokula gidiyor hakkında, diğer yarısı ise daha üst sınıflarda öğrenim gören ergenlik çağındaki gençler. Yakınları ve diğer koruyucu ailelerin yanında kalan bu çocuklar diğer çocuklar gibi devlet okullarına devam ediyorlar. Ancak buna ilâveten destek dersi, ev ödevlerinde yardım, dini eğitim, gıda yardımı, okul kıyafetleri, öğrenim malzemeleri, zorunlu okul ücretlerinde yardım ve gerektiğinde de tıbbî bakım konusunda yardım alıyorlar. Her üç ayda bir rutin doktor muayenesine gidiyorlar. MH tüm bunlar için yıllık yaklaşık 12.000 Euro tahsis etti, yani çocuk başına aylık takriben 20,00 Euro. MH-Zeitung’da tekrar tekrar bildirildiği üzere bu konuda bağışlarınızla hâlâ yardım elinizi uzatmanız mümkün. Çünkü yetim bakımı ve koruması amacıyla kiralanan bina sayıları artan çocukların ihtiyacına uzun zamandır cevap veremeyecek kadar küçüktü. Destek dersinde çocukların çoğu yer darlığı ve kalabalıktan dolayı bir araya sıkışmış halde yerde oturuyorlardı. Sıhhî tesisat da yetersiz kalıyordu ve tüm bu nedenlerden dolayı Al-Husna ile istişarenin ardından daha geniş alanda ve daha iyi imkanlar sunan kendi yetimhanemizi vücûda getirmeye karar verdik.
Zaman alan arayışların sonrasında uygun bir arsa bulundu. Arsanın yeri yetimhanenin şu ana kadarki bulunduğu mevkiden çok uzakta değil ve ayrıca bitişiğinde bir devlet okulu bulunuyor. Her ikisi de, yeni konumu çocuklar için daha elverişli kılıyor. Bir yetimhane inşa edilmesi amacıyla buranın alındığını öğrenen varlıklı arsa sahibi, indirimli bir fiyat önerdi. 2120 m² için yaklaşık 50.000 Euro ödendi. Garut bölgesinde de Endonezya’nın çoğu yerinde olduğu gibi İslam hukukunun gayrimenkulün “vakıf” olarak kaydına, yani devredilemez bir dini hayır müessesesi olmasına imkan sağlayan belli hükümleri yürürlüktedir. Bunun için gerekli idari işlem 21 Şubat 2011 tarihinde yapıldı. Bu döneme kadar inşaat projelendirmesi zaten neredeyse tamamlanmıştı ve inşaat faaliyetleri hızla ilerledi. Bu çalışmaların giderleri yaklaşık 50.000 Euro’yu buldu ve ayrıca binanın iç donanımı ve mobilyalar için takriben 10.000 Euro ile birlikte toplamda yetimhane için 110.000 Euro civarında harcama yapılmış oldu.
Bugün, 30 Ekim 2011. Yeni inşa edilen yetimhane hizmete açılıyor. Bir erkek çocuğun Kur’an tilâveti ile başlayan açılış programının sunuculuğunu yetim kızlardan biri yapıyor. Açılış konuşmasını yardım kuruluşu Al-Husna’nın başkanı Ahmad Shodiqun yapıyor. Al-Husna’nın çalışmaları ve yetimlere yönelik çalışma programı hakkında bilgi verip uzun zamandan beri yaptığı yardımları için Muslime Helfen’e teşekkür ediyor. Yaptığım konuşmamda bizleri muvaffak kıldığından dolayı Allah'a şükrememiz gerektiğini vurgulayarak bağış sahiplerinin ve MH çalışanlarının selamlarını iletiyor ve yetimhanenin tamamlanmasından sonra sorumluluğun artık bizim omzumuzdan inerek Al-Husna ve kullanıcılara yüklendiğini hatırlatıyorum. Yemeği bekleyenlerin sadece çocuklar olmadığını ve öncesinde de merkezde inceleme gezisi yapılacağını bildiğim için konuşmamı kısa tutuyorum.
35 metre uzunluğundaki binanın genişliği 12 metre civarında. Binanın yaklaşık ortasına denk gelen yerde arka tarafa çıkan bir koridor bulunuyor. Dört dersliğin girişi de bu kısımda olduğundan çocukların cadde tarafında daha az vakit geçirmeleri sağlanıyor. Ayrıca yönetim ve bakıcılar için de bir büro bulunmakta. Binanın bir ucunda erkek çocukları ve diğer ucunda da kızlar için ayrı olarak düzenlenmiş üçer tuvalet ve lavabo yer alıyor. Binanın üzerine ihtiyaç halinde gelecekte ikinci bir kat inşa edilebilmesine imkan veren merdivenler de şimdiden yapılmış. Ayrıca, yapının iki yan cephesine daha sonra eklemeler yapılabilmesi için de arsa yeterince geniş. Buradaki boş alan çocukların bitkiler ve bahçecilikle uğraşabilmesi amacıyla şu anda bahçe arazisi olarak kullanılmaktadır. Hatta faaliyete geçmiş halde küçük bir balık üretim havuzu bile mevcut. Böylelikle çocuklar pratik bilgi ve beceriler kazanıyor ve aynı zamanda da sorumluluk almayı öğreniyor.
Yetimhaneye ait olan su kuyusu da donanımın bir parçası. Bu kuyu, Badem Ailesi’nin bağışları ile MH-Su Kuyusu Projesi çerçevesinde finanse edilmiş olup, ihtiyaç duyulması halinde elektrikli pompa yardımıyla yaklaşık 30 metre derinlikten yüzeye su çıkarmakta ve bu sayede yetimhaneyi sık sık yaşanan su kesintileri nedeniyle güvenilir olmayan şehir su şebekesine bağımlılıktan kurtarmaktadır.
Garut’taki bina, inşası ve donanımını MH’in desteklediği beşinci yetimhanedir. Yetimlere yardım elinin uzatılması MH’in her daim çalışma programında olagelmiştir, ancak hususen yetimhaneler kurulması suretiyle yetimlere destek projemizin gerçekleşmesinin nasib oluşu, Sri Lanka'daki tsunami felâketinden sonra başladı. Orada önce 2006 yılında kız çocuklar için bir yetimhane ve akabinde 2008 yılında bir ikincisini erkek çocuklar için inşa ettik. Bunları 2010 yılında Burundi’nin Bujumbura şehrinde ve 2011 yılında da Rumonge kasabasında açılan yetimhaneler izledi. Garut’ta henüz eksik olan şey, diğer yetimhanelerde olduğu gibi aynı şekilde bir "vakıf" olarak hizmet verecek ve yetimhane hizmetlerinin sunulması için temel ihtiyaçların karşılanmasında gelirleriyle katkıda bulunacak ikinci bir arazi parçasının olmamasıdır. Bunun için de bağışlarınızı bekliyoruz.
Çocuklar sandalyelere oturup çerezlerinin tadını çıkarıyor, yetişkinler de çerezlerini atıştırıyorlar. Daha sonra kâfi derecede ve iyi yemekler, pilav, sebze ve soslu et verilecek. Sahnede tören programı devam ediyor. Çocuklar çeşitli gösteriler hazırlamışlar. Peygamber Efendimiz’in (sa) hadisleri, kısa şiirler okunuyor. Bir kız grubu sevilen şarkıları söylüyor ve büyük alkış topluyor.
"Ve bu günleri" deniliyor Kur’an’da, "biz insanlar arasında döndürür dururuz…" (3:140). Kur’an, Uhud Savaşı’nda yaşanan trajik hadiselere atıfta bulunarak müslümanların hayatında sadece güzel değil aynı zamanda zor günlerinde olabileceğine işaret etmektedir. MH cephesinde de durum hiç farklı değil. Evvelce biz de zor günler yaşadık. Ama bugünkü gün, bir şükran ve sevinç günü: Elhamdulillah.
KATEGORIEN
BLOG-ARCHIV
- Oktober 2012 (5)
- September 2012 (2)
- August 2012 (4)
- Juni 2012 (8)
- Mai 2012 (4)