Sichere Verbindung wird aufgebaut!

128bit SSL verschlüsselt

Euer Auge und euer Ohr

Bruder Aycan freut sich mit den Kindern.

Waisenkinder im neuen Waisenzentrum

Wir sind euer Auge, euer Ohr und eure Stimme, wenn wir Länder bereisen, in denen wir Hilfsprojekte durchführen. Ihr könnt so „mit unseren Augen sehen“, dass die Hilfe an den richtigen Ort, zu den richtigen Menschen und auf die rechte Art und Weise ankommt. Die Projekte von muslimehelfen werden allesamt in Deutschland geplant und koordiniert. Damit bleibt der gesamte Projektablauf in unserer Hand, was den Qualitätsstandard der Projekte erhöht. Vielleicht macht muslimehelfen auch hier einen Unterschied. Über unsere Projekte berichten wir in der muslimhelfen-Zeitung (mhz), auf unserer Webseite und mit Präsentationen bei Veranstaltungen vor Ort.

Wir sprechen bei unseren Begegnungen stets von eurer Verbundenheit mit den Bedürftigen und von eurer Solidarität, wenn sie in Not sind und Hilfe benötigen. Sie freuen sich auch über den „Salam“, den wir ihnen von euch überbringen.

Die Eröffnung des Waisenzentrums in Rumonge (Burundi) war der Hauptanlass unserer Reise. Aycan aus Dortmund, Malek Michele aus Essen und ich selbst flogen deswegen Ende September nach Burundi. Aycan ist Repräsentant des Dortmunder Selam e.V.. Die Geschwister von Selam e.V. unterstützen seit mehr als fünf Jahren mit größere Spendensummen, die sie bei einem „Waisenpicknick“ sammeln,  die Waisenprojekte bei muslimehelfen. Und Malek Michele ist unser Ansari (Ehrenamtlicher) im Ruhrpott, der in hervorragender Weise, seit nahezu zehn Jahren, mh auf Veranstaltungen vertritt und selbst welche initiiert und durchführt.   

Neben den Besuchen der Projekte in Burundi konnte ich mir alhamdulillah mit einem kurzen Abstecher ins kongolesische Grenzgebiet noch einen Eindruck über die vor kurzem begonnene Hilfe machen.

Es sind starke und bewegende Eindrücke, die wir drei nach Deutschland mitnehmen konnten (s. auch die Beiträge dazu von Malek Michele und Aycan).

Sowohl die Schwere der Armut, als auch ihr Ausmaß, hat uns bei unserem dortigen Aufenthalt stark mitgenommen: Kinder, Jugendliche und Mütter mit Babys oder Kleinkindern, die auf der Straße leben und durch Betteln „überleben“ müssen, Menschen in Lehmbehausungen in den städtischen Slums und arme Landbauern in einfachen Unterkünften aus Bambus, die so ihr Dasein fristen. Zehntausende - ja Hunderttausende-  Menschen, die mit solch einem Schicksal leben müssen. Eindrücke, die uns nicht so einfach aus dem Kopf gingen. Manchmal denkt man sich: „Ist unsere Hilfe nicht bloß ein Tropfen auf dem heißen Stein? als der Ausdruck einer Ohnmacht. Trotz diesem Gefühl der Ohnmacht bleibt bei dem Anblick dieser Armut ein starker Wille helfen zu müssen.

Im Folgenden exemplarisch ein Ereignis auf unserer Reise, dass unsere Gedanken und Gefühle aufwühlte: Als wir einmal frühmorgens mit Bruder Malek unterwegs waren, fiel uns auf dem Bürgersteig eine Frau mit zwei kleinen Kindern auf. Sie saß dort, da sie offensichtlich – wie viele andere - kein Zuhause besaß. Sie bettelte nicht und war nicht aufdringlich. Sie saß mit ihren Kindern einfach nur erschöpft und traurig auf dem Bürgersteig. Ihr Schicksal stand ihr ins Gesicht geschrieben (ich ringe mit meinen Tränen, als ich diese Zeilen schreibe und das Bild dieser armen Frau mit ihren kleinen Kindern vor meinen Augen lebendig wird). Mein Begleiter steckte ihr ein paar Dollar zu, wir sprachen Bittgebete für sie und verließen sie mit ihren Kindern emotional bewegt in Richtung unserer Unterkunft, die nur einige Meter von dort entfernt war. Michele fielen die Spielsachen ein, die er aus Deutschland mitgebracht hatte. Er holte sie und ging weg, um sie den kleinen Kindern zu bringen. Kurz darauf kam er innerlich aufgewühlt wieder zurück und begann zu berichten, warum er so in Aufregungen geraten war: Ein Dieb hatte uns beobachtet. Denn nachdem wir von der Frau mit den Kindern weggegangen waren, hatte der Dieb der Frau die Dollarscheine entrissen, die mein Begleiter ihr gegeben hatte. Zum Glück wurde er gleich gefangen und das Geld wurde wieder an die Frau ausgehändigt. Die Polizei kümmerte sich um den Fall und es fanden sich Leute, die der Mutter halfen das Geld in einheimische Währung zu wechseln. Das Ganze ist deswegen so tragisch, weil der junge Dieb wahrscheinlich auf der Straße lebt und selbst auf Hilfe angewiesen ist.

Trotz diesem Gefühl der Ohnmacht, dass „nur“ wenige tausend Menschen in Burundi und Kongo von den Projekten von muslimehelfen begünstigt werden können, bedeutet jeder Cent der Hilfe für den einzelnen Begünstigten Hilfe zum Überleben, die Überwindung des Hungers oder für die Waisenkinder eine Zukunft mit Hoffnung. Die Unterstützung würde sicherlich auch Sinn machen, wenn „bloß“ einem Menschen geholfen wäre (s. Koran 5:32) - dies ist zunächst unabhängig davon, wie man den restlichen Millionen Menschen aus der Armut heraushelfen kann.

Eines der Waisenkinder, die mit ein wenig mehr Zuversicht und Hoffnung in die Zukunft schauen kann, ist Nana. Sie ist ein Mädchen, das wir schon seit ihrem siebten Lebensjahr unterstützen und dessen Schicksal wir ein wenig näher kennen. Nana trägt seit ihrer Geburt den HIV-Virus in sich. Gerade auch deshalb liegt uns ihr Wohlergehen besonders am Herzen. Wir versuchen sie auf unseren Burundi-Reisen zudem immer wieder zuhause zu besuchen, um einen Eindruck über ihre persönlichen Lebensverhältnisse zu erhalten und freuen uns, dass sie trotz ihrer Krankheit und schwieriger Lebensumstände ein lebensfrohes Mädchen geblieben ist. Alleine für Nana würde sich der Aufwand der Hilfe lohnen.  [Bild der 14 jährigen Nana]. Nana lebt seit dem Tod ihrer Eltern bei ihrer Tante, die weitere 16 (!) Waisenkinder in ihrem Haus beherbergt. Es ist wirklich erstaunlich wie standhaft und geduldig diese Menschen ihr schwieriges Leben zu meistern versuchen. Alhamdulillah, dass sich für Nana und andere Waisenkinder unser Projektpartner „Orphans Care Burundi“ in Bujumbura kümmert.

Großen Respekt, ja fast Bewunderung rangen uns auf unserer Reise gerade diese Projektpartner und ihre Mitarbeiter ab.

Als ich vor etwa zwei Jahren das erste Mal nach Burundi kam, war ich von der Arbeitsorganisation und effektiven Umsetzung der Spenden in Form von Hilfsprojekten beeindruckt. Hussein Sulemani, der unsere Partnerorganisation „Orphans Care“ leitet, hatte uns überzeugt, wie man mit einfachen und relativ knappen Mitteln Großartiges für die Waisen und ihre Angehörigen leisten kann. Beim Besuch vor zwei Jahren war das Waisenzentrum in Bujumbura noch im Rohbau: Dennoch konnte man in diesem Projektabschnitt die spätere hohe Qualität des Projekts erahnen.

Der Eindruck der fertiggestellten muslimehelfen-Primary-School, die etwa seit einem Jahr in Betrieb ist, war für uns drei Angereiste aber nun im wahrsten Sinne überwältigend. Ohne Übertreibung kann man sagen, dass durch die Spender von muslimehelfen eine  „Eliteschule“ für mittellose Waisenkinder betrieben wird. Das Gebäude, die hygienischen Zustände, die gesamte Organisation, das Engagement und die Qualifikation der Lehrer und Mitarbeiter, das Schulmaterial, die Disziplin und das gute Benehmen der Schüler usw.- all die positiven Eindrücke, die nicht so einfach in Worte zu kleiden sind.

Die Freude und die Zufriedenheit der Kinder war aber das Schönste für uns. Als wir dann noch die Waisen mit kleinen Geschenken, die Bruder Aycan für sie mitgebracht hatte, erfreuen konnten, war der Tag „Sonnenschein ohne Wolken“ für sie.

Bei unserem Aufenthalt in Rumonge, als wir die Eröffnungsfeier des zweiten Waisenzentrums miterleben durften, empfanden wir wiederum große Genugtuung darüber, was für eine großartige Hilfe die Spenden für die Waisen durch muslimehelfen leisten können: Eine hervorragende Schulausbildung wie z.B. Unterricht in angemessenen Schulräumen, die von engagierten und qualifizierten Lehrern erteilt wird. Zudem gibt es dort ausreichend Nahrung und Platz, das eine positive Entwicklung der Kinder fördert.

Zwei Einrichtungen in Burundi, die neu eröffnete Al-Aqsa-Schule in Rumonge, und auch die muslimehelfen-Primary-School in Bujumbura können nun das alles für die Waisenkinder leisten. Alhamdulillah!

Gözünüz ve kulağınız

Yardım projeleri yürüttüğümüz ülkelere yolculuğumuz esnasında sizlerin gözü, kulağı ve sesi oluyoruz. Şu halde yardımların doğru yerlere, doğru insanlara ve doğru şekilde ulaştığını "bizim gözlerimizle görebilirsiniz". muslimehelfen projelerinin tümü Almanya'da planlanarak koordine edilmektedir. Proje sürecinin tamamının kontrolümüzde yürütülmesi projelerin kalite standardını artırmaktadır. muslimehelfen’in farkı da işte tam bu noktada ortaya çıkıyor: Projelerimiz hakkında muslimehelfen-Zeitung (mhz)’da, internet sitemizde ve etkinlikler aracılığıyla doğrudan doğruya mahallinde sunumlarla bilgi vermekteyiz.

Yardıma muhtaç insanlarla olan görüşmelerimizde onlara olan muhabbet ve bağınızı, sıkıntılarla karşılaştıkları ve yardıma ihtiyaç duydukları günlerinde gösterdiğiniz dayanışmayı sürekli dile getiriyoruz. Gönderdiğiniz "Selam’ı" iletmemizden de büyük sevinç duyuyorlar.

Rumonge’de (Burundi) yetimhanenin hizmete açılması seyahatimizin ana nedeniydi. Eylül sonunda Dortmund’dan Aycan, Essen’den Malek Michele ve ben bu nedenle uçakla Burundi’ye gittik. Aycan, Dortmund’daki Selam e.V. derneğini temsilen katılıyordu. Selam e.V. derneğindeki kardeşlerimiz beş yıldan fazla bir zamandır düzenledikleri "yetimler için piknikler" sayesinde muslimehelfen’in yetimhane projelerine büyük meblağlarda bağışlarla destek oldular. Malek Michele ise yaklaşık on yıldan beri öncülük ettiği ve düzenlediği etkinliklerde mh’i mükemmel bir şekilde temsil eden Ruhr Bölgesi Ensarî'mizdir (yardım gönüllüsü).

Burundi’deki projeler kapsamındaki ziyaretlerin yanı sıra, kısa bir süre önce başlayan yardım faaliyetlerimiz hakkında bir izlenim edinebilme maksadıyla Kongo sınır bölgesine elhamdulillah kısa bir yolculuk yapma imkanı buldum.

Üçümüz de edindiğimiz olağanüstü etkileyici ve müthiş izlenimlerle Almanya’ya döndük (konuyla ilgili olarak ayrıca Malek Michele ve Aycan’ın yazılarına bakınız).

Yoksulluğun vahâmeti ve ulaştığı boyutlar karşısında hepimiz orada bulunduğumuz süre zarfında ruhen müthiş derecede sarsıldık: Sokaklarda yaşayan ve dilenerek "hayatta kalma" mücadelesi vermek zorunda kalan çocuklar, gençler ve kucaklarında bebekleri ve küçük çocukları ile anneler; şehrin kenar mahallelerinde derme çatma kerpiç gecekondularda barınan insanlar, kezâ bambu ve kamıştan yaptıkları ilkel barınaklarda kıt kanaat yaşama çabasındaki yoksul köylüler. Böylesine güç şartlarda kaderine terkedilmiş halde yaşamak zorunda kalan onbinlerce, hatta yüzbinlerce insan. Bu trajik izlenimler hafızamızdan kolay kolay çıkmayacak. Bazen insan, "Yaptığımız yardımlar denizde bir damla mesâbesinde değil mi?" gibi güçsüzlük ifadesi anlamına gelen bir düşünceye kapılabiliyor. Bu çaresizlik ve güçsüzlük duygusuna rağmen karşılaştığımız yokluk ve yoksulluk manzaraları büyük bir yardım seferberliğinin zarurî olduğunu da apaçık ortaya koyuyor.

Yolculuğumuz esnasında başımızdan geçen bir olay var ki, duygu ve düşünce dünyamızı alt üst ettiğinden bir örnek olması hasebiyle burada dile getireceğim: Malek kardeşimle birlikte sabahın erken saatlerinde yolda giderken kaldırımda kucağında iki küçük çocuğuyla bir kadın dikkatimizi çekti. Diğer pekçok insan gibi onların da barınacak evleri olmadığından sokakta yaşadıkları aşikârdı. Kadın dilenmiyordu ve bize musallat olacak hali, mecâli ve niyeti de yoktu. Bitkin ve hüzünlü bir halde çocukları ile kaldırımda oturuyordu. Alınyazıları yüzlerinde okunuyordu adetâ (bu satırları yazarken küçük çocuklarıyla bu yoksul kadının hali gözlerimin önünde canlanıyor ve gözyaşlarıma hakim olamıyorum). Yanımdaki refâkatçim etrafa farkettirmeden kadına birkaç dolar verdi, biz de onlar için dua ettik ve oradan sadece birkaç metre uzaklıkta bulunan konaklama yerimiz istikametine duygu yüklü olarak yönelip kadın ve çocuklarının yanından ayrıldık. Michele Almanya'dan getirdiği oyuncakları hatırladı ve onları alıp küçük çocuklara vermek üzere tekrar yanlarına gitti. Kısa bir süre sonra karmaşık duygular içerisinde yanımıza geldi ve telaşla öfkesinin nedenini anlatmaya başladı: Bir hırsız bizi izlemiş ve çocuklarla kadının yanından ayrılmamızın ardından yanımdaki refâkatçimin kadına verdiği dolarları zorla elinden almıştı. Neyse ki hırsız çok geçmeden yakalandı ve para kadına geri verildi. Olay polise intikal ettirilmiş ve anneye doların yerel para birimine bozdurulması konusunda da yardımcı olunmuştu. Tüm bu olup bitenlerin trajik olmasının nedeni hırsızın kendisinin de sokakta yaşayan ve kuvvetle muhtemel yardıma muhtaç bir genç olmasıydı.

muslimehelfen tarafından Burundi ve Kongo’da desteklenen projelerle "sadece" bir kaç bin kişiye yardım edilebilmesi çaresizlik duygusuna yol açsa da, yardımların her bir kuruşunun dahi her bir yardıma muhtaç insan için yaşam mücadelesi verme, açlık sorunun çözümü ya da yetimler için ümit dolu bir gelecek anlamına geldiği hatırdan çıkarılmamalı. "Sadece" bir kişiye yardım edilmesi sözkonusu olsa bile (bkz.: Kur'an 5:32) yardım elinin uzatılması süphesiz büyük önem taşımaktadır – bu noktada yoksullukla mücadelede öncelikli olarak diğer milyonlarca insana nasıl yardım edileceği hususu asla ilişkilendirilmemelidir.

Geleceğe biraz daha güven ve umutla bakabilen yetim çocuklardan biri de Nana. Yedi yaşından beri yardımlarınızı ulaştırdığımızdan dolayı hayat hikâyesini biraz daha yakından bildiğimiz bir kız çocuğu. Nana doğumundan bu yana HIV virüsünü taşıyor. Onun sağlık durumu bilhassa bu nedenle büyük önem taşıyor. Burundi seyahatlerimizde yaşam koşullarını bizzat müşahade edebilmek maksadıyla fırsat buldukça kaldığı yerde ziyaret etmeye çalışıyoruz. Hastalığına ve zor hayat koşullarına rağmen hayat dolu bir kız olmasını görmekten büyük mutluluk duyuyoruz. Yardım elini uzatabilme adına sarfedilen bunca emekler sadece Nana için yapılmış olsa bile buna değerdi. [14 yaşındaki Nana’nın resmi]. Nana, anne-babasının ölümünden bu yana diğer 16 (!) yetimi de evinde barındıran teyzesinin yanında kalıyor. Bu insanların hayatın zorluklarının üstesinden gelmek için gösterdikleri metanet ve sabır hakikaten insanı hayrete düşürüyor. Bujumbura’da Nana ve diğer yetimlerin bakımı ile projeyi ortaklaşa yürüttüğümüz yardım kuruluşu "Orphans Care Burundi" ilgileniyor, elhamdulillah.

Projeyi ortaklaşa yürüttüğümüz yardım kuruluşu ve çalışanları yolculuğumuzda büyük bir saygı, takdir ve neredeyse hayranlığımızı kazanmayı doğrusu hak ediyorlar.

Yaklaşık iki yıl önce ilk kez Burundi’ye geldiğimde, iş organizasyonundan ve bağışların hayata geçirilen yardım projelerinde en verimli bir şekilde kullanılmasından etkilenmiştim. Ortak çalıştığımız yardım kuruluşu "Orphans Care"’e başkanlık eden Sulemani Hüseyin mütevazi ve nispeten kıt kaynaklarla yetimler ve aileleri için nasıl çok güzel hizmetler verilebileceği konusunda bizi ikna etmişti. İki yıl önceki ziyaret sırasında Bujumbura’daki yetimhane henüz yapım aşamasında kaba inşaat halindeydi: Fakat projenin bu aşamasında bile daha sonra ulaşacağı yüksek kalite tahmin edilebiliyordu.

Yaklaşık bir yıl önce tamamlanarak hizmete açılan muslimehelfen İlköğretim Okulu’nu gezerken üçümüzün üzerinde bıraktığı intiba ise kelimenin tam anlamıyla muhteşemdi. muslimehelfen’e bağışta bulunan hayırseverlerce muhtaç yetim ve öksüzler için yaptırılmış bir "elit okulun" faaliyette olduğunu hiç abartı olmadan söyleyebiliriz. Bina, hijyenik koşullar, genel organizasyon, öğretmen ve personelin angajman ve kalifikasyonu , okul malzemeleri, öğrencilerin disiplin, görgü ve terbiyesi vb. açılardan tüm bu olumlu izlenimleri kelimelere dökmek ve tavsif etmek hiç te o kadar kolay değil.

Bizim için en güzel olan şey ise çocukların sevinç ve memnuniyetiydi. Bir de Aycan kardeşimin yetimler için getirdiği küçük hediyelerle onları sevindirebildiğimizi, onlar için o günün "günlük güneşlik" geçtiğini görebilmek.

İkinci yetimhanenin açılış töreni münasebetiyle Rumonge’de kaldığımız süre boyunca yetimler için yapılan bağışlarla muslimehelfen tarafından ne kadar hârikulâde hizmetler verilmiş olduğunu tekrar tekrar müşahade etmekten büyük memnuniyet duyduk: Örneğin fiziki şartların uygun olduğu sınıflarda derslerin nitelikli, istekli ve gayretli öğretmenler tarafından verilmesi gibi imkanlarla sağlanan mükemmel bir öğrenim ortamı bunlardan biriydi. Ayrıca, ihtiyaca cevap verecek yeterli mekanların ve besin maddelerinin mevcut oluşu çocukların bedensel ve zihinsel gelişimini olumlu yönde etkilemektedir.

Burundi’deki iki eğitim kurumu, Rumonge’de yeni açılan El Aksa Okulu ve ayrıca Bujumbura’da muslimehelfen-İlköğretim-Okulu, artık yetimler için tüm bu hizmetleri verebiliyorlar. Elhamdulillah.

Yetimler için inşa edilen bu önemli kurumların inşâallah kendi ayakları üzerinde durabilmesi ve muslimehelfen’in desteğine bağımlı kalmadan varlığını sürdürerek hizmetlerinin kalıcılık kazanması için Evkaf (İslamî hayır vakıfları) kuruldu.

Burundi ve Kongo’ya yaptığımız yolculuk ile şunu çok iyi öğrendim ki, muhtaç insanlara yardım elini uzatma ve onlara destek olmada sorun mali kaynakların yeterli olup olmaması ya da bu hizmetler için ayrılan zamanın fazlalığı veya azlığı da değildir. Sorun her şeyden önce salim ve sahih niyet ve etkin bir biçimde eyleme dökme ile alakalıdır.

Bu durum özellikle, yardıma muhtaç insanların kendilerinden daha zor durumdaki diğer insanlara nasıl yardım ettiklerini görünce dikkatimi çekti. İşin garibi, bu yardımsever insanlar da bizzat bizim yardım projelerimizden (meselâ Ramazan’da gıda maddeleri ve Kurban etleri gibi) istifade etmekteydiler, çünkü yardıma muhtaçtılar. Muhtaç insanların kendilerinden daha da zor durumdaki muhtaç kimselere yardım girişiminleri daha çok bireysel düzeyde halihazırdaki dar çevrelerinde sınırlı kalıyor ya da kadın kooperatifleri tarafından organize edilerek gerçekleştiriliyor.

Bu yardımsever insanlar sayesinde Sevgili Peygamberimiz (sa)’in "Bir hurma tanesinin yarısıyla dahi olsa, [bir sadaka ile] kendinizi cehennem ateşinden koruyun." hadis-i şerifinin nasıl da kelimenin tam anlamıyla yaşandığını görebildim.

Gezmenin insanı bilgi sahibi kıldığı söyleniyor. Şüphesiz proje dolayısıyla yapılan bir yolculuğun tüm bu yazılanların ötesinde kalıcı izlenimler bıraktığını ve önemli kanaatlerin oluşmasına yardımcı olduğunu ilâve edebiliriz.

Malek Michele, Aycan ve ben muslimehelfen adına bu proje gezisi dolayısıyla yollardaydık ve edindiğimiz izlenimleri sizin için burada aktarmaya çalıştık. Çünkü orada bizzat sizin gözünüz ve kulağınızdık.

Briefe aus Burundi

As-salamu alaikum liebe Geschwister,

auf unserer Reise innerhalb des Landes besuchen wir die Menschen, die arm und bedürftig sind, Elternteile verloren haben und sehen jene Orte, an denen sich die Waisen aufhalten.

Hier ist es ganz anders, nicht so wie es im Fernsehen gezeigt wird. Man sieht tatsächlich den Hunger und die Not der Menschen, die gar nichts und zwar im wahrsten Sinne des Wortes "absolut nichts" haben. "Absolut nichts" gibt es hier. In Deutschland jammern und klagen wir grundlos, als ob wir uns unserem Herrn gegenüber undankbar verhielten. Zur gleichen Zeit sehen wir hier in den Augen unserer Brüder und Schwestern die Demut, die Ehrfurcht und die Würde, also den Islam...

Wir sehen hier Einheimische, die nicht betteln, obwohl sie bedürftig sind und Geschwister, die in schwierigen Situationen und dennoch sehr hilfsbereit sind, dass sie alles was sie haben ohne weiteres hergeben können.Kinder, die uns auf der Stelle umklammern. Die Waisen umgeben uns. Es berührt uns emotional sehr und wir versichern ihnen: „Wir sind eure Väter, wir sind eure Familie“. Augenblicklich merken wir, dass wir ein Teil der Ummah sind. Das Allah ta’ala sie nicht alleine gelassen hat.

Unsere Geschwister sind hier sehr gut organisiert. Ich kann sogar sagen, dass sie in mancher Hinsicht hier besser organisiert sind als in Deutschland. Alles ist bis ins kleinste Detail geplant, durchdacht und organisiert. Alle Informationen werden gesammelt und wenn eine Frage gestellt wird, bekommt man umgehend die Unterlagen zur Ansicht. Einfach beeindruckend!

Allah ta’ala möge Bruder Hussein und alle Schwestern und Brüder reichlich belohnen! Amin. Helft diesen guten Strukturen und der professionellen Organisation weiterhin, sogar mehr als bisher!

Fi Amanillah! (Allah ta’ala möge euch beschützen)

Euer Bruder Aycan Oymak

Burundi'den mektup...

Selamun aleykum kardeşlerim,

sizlere otelin odasından yazıyorum. Muslime Helfenin davetlisi olarak geldiğimiz Burundi/Bujumbura'da çok yoğun bir günümüz var. Sabah saat 6'da başlıyor akşam saat 20'ye kadar devam ediyor. Yolculuklar yapıp, yetimlerin bulunduğu yerleri, fakir ve muhtaç  insanları, İftar ve Ramazan proğramlarının yapıldıgı yerleri, Yetimhaneleri, yetimleri ziyaret ediyor, insanların ihtiyaçlarını dinliyor, yazıyor ve Allah'a sürekli dua ediyoruz.
Burası çok çok farklı. Filmlerdekinden daha çok farklı. Açlığı, muhtaç olmayı, hiç birşeyin olmamasını görüyorsunuz fakat hiç birşeyi olmamayı ama kelimenin tam anlamıyla HİÇBİRŞEYİ. MEĞER HİÇBİRSEY BURASI İMİŞ. Bizler boşuna ağlıyor, sızlanıyor, kapris yapıyormuşuz Rabbimize karşı. Aynı zamanda tevazuyu, saygıyı, vakarı, İslamı görüyorsunuz gözlerinde buradaki kardeşlerimizin...
Peygamberimizin büyük bir lider olduğunu görüyorsunuz. Allah'ı daha iyi tanıyorsunuz. Neden, niçin gibi soruları sormuyorsunuz. Batılı düşünmüyorsunuz. Yerli, muhtaç fakat istemeyen, fakir ama kendinden olanı kolayca verebilen kardeşlerinizi görüyorsunuz.
Size hemen sarılan çocuklar, yetimler sarıyor etrafınızı. Duygulanıyorsunuz. Bende sizin babanızım ailenizim diyorsunuz.
Ümmetten bir parca oluveriyorsun. Allah'a dua ediyorsun ve O onlara yalnız bırakmamıs. Taptaze bir iman ve teslimiyet görüyorsun.
Allah burada kulları ile başka şekilde sevişiyor. ahhhhhhhh.......
Buradaki kardeşlerimiz muntazam bir şekilde organize olmuş. Almanyada böyle güzel organize görmedim desem yeridir.
Herşey en ince ayrıntısına göre programlanmış, düşünülmüş, ayarlanmış. Bütün bilgiler kayıtlı. Soru soruyorsunuz hemen belgesi geliyor. Inanılacak gibi değil. Köye, Almancadaki tabiri ile Pampa'ya gidiyorsun, herşey yine organizeli. Inanılmaz...
Buradaki Hussein kardeşimizden, Hanım kardeşlerimizden Allah razı olsun. Onlara bol dua edinki bu güzel calışmalarını Allah bereketlendirsin ve artırsın ve bu güzel yapıya, profesyonel organizeye daha fazla yardım etmeye devam edin.

Allah'a emanet olun.....

kardeşiniz....

Aycan Oymak

As-salam alaikum liebe Geschwister,

ich danke Allah ta´ala zu allererst  und muslimehelfen, dass ich an dieser eindrucksvollen Reise teilnehmen durfte.

Man kann sich die Situation der Menschen gar nicht richtig vorstellen, wenn man selbst nicht da gewesen ist . Ich habe viel geweint aber auch viel Freude gehabt - insbesondere das Lächeln und die Umarmungen der Kinder, aber auch über die gute Organisation vor Ort, maschallah - muslimehelfen hat mit Orphans Care  einen verlässlichen und gut organisierten Partner.

Wir alle können uns von diesen Geschwistern in punkto Bewegung und Motivation eine Scheibe abschneiden. mh  konnte dadurch so viele Projekte mit langfristigen Ergebnissen auf die Beine stellen - und das wiederum nur durch die vielen ehrenamtlichen Helfer und Spender hier  bei uns alhamdulillah  – möge Allah all eure Bemühungen und jeden Cent, den ihr spendet um das Mehrfache belohnen. Amin.

Wasalam Bruder Malik

Es-Selamu Aleykum kardeşlerim,

üzerimde derin izler bırakan bu etkileyici ve kıymetli yolculuğa iştirak edebilmemi nasib ettiği için en başta Allah Te’ala’ya şükrümü ve muslimehelfen’e de teşekkür etmeyi bir borç bilirim.

Kendiniz bizzat oraya gidip gözlerinizle görmediyseniz, insanların halini gerçek anlamda tasavvur edebilmeniz de mümkün olmuyor.

Gördüklerimin verdiği üzüntüyle orada çok gözyaşı döktüm, ama bilhassa yetim çocukların tebessümlerinden ve onlarla kucaklaşabilmekten de büyük sevinç duydum. muslimehelfen’in ortak çalıştığı, Hüseyin kardeşimiz tarafından yönetilen güvenilir ve iyi organize olmuş yardım kuruluşu Orphans Care ve diğer yardım gönüllülerinin orada mükemmel düzeyde örgütlenmiş olmalarından da büyük mutluluk duydum. Daha etkin çalışma ve motivasyon noktasında hepimiz bu kardeşlerimizi örnek alabiliriz.

mh uzun vadeli sonuçlar veren pek çok projeyi bu şekilde yoluna koymuş oldu - ve tüm bunlar yine sadece burada bizimle beraber çalışan çok sayıda yardım gönüllüleri ve hayırseverlerin çabaları sayesinde gerçekleşti, elhamdulillah. Allah tüm gayretlerinizi ve bağışta bulunduğunuz her kuruşu ziyadesiyle mükâfatlandırsın. Amin.

Selam ile

Kardeşiniz Malik